امروز کارنامه ها اومد ماشالا همه نمرات آباد ... بالاترین نمرم ۱۸ بود
بر اساس این نمراتی که من دیدم و اون کنکور افتضاح فک نکنم حتی مجاز به انتخاب رشته بشم پس عملا باید همین چند روز آینده دوباره شروع کنم
چه کسل کننده ... نه هدفی دارم نه علاقه ای به هیچ رشته ای دارم حتی میدونم ادم درس نیستم ولی باز باید همین راهو برم چون هیچ مهارتی ندارم
خدایا من حتی انگلیسی بلد نیستم ولی همه همسنام مدرک زبان و کوفت و زهرمار دارن
من واقعا خستم . از این خستم که همین پرگل ۱۸ ساله قراره پرگل ۲۵ ساله رو بسازه ولی پرگل ۱۸ ساله با اینکه هیچ دستاوردی نداشته حتی زحمتی هم نکشیده ولی انگار کوه کنده و فقط میخواد بخوابه
وای به حال ۲۵ سالگیم
تازه الان مثلا فقط کنکور رو باختم و کسی زیاد جدیم نمیگیره ، دنیا تو این سن میگه نه تو هنوز وقت داری ولی وقتی که ۲۵ یا ۳۰ ساله شدم و باز هم هیج دستاوردی نخواهم داشت اون موقع اس که فشار خیلی بیشتر میشه و باید سرافکنده تر هم بشم
بعد الان یه سریا فاز روشنفکری بر میدارن میگن خب اوکی ۳۰ سالگی شروع کن ، هنوز دیر نشده . چرا اتفاقا دیر شده درسته ۳۰ سالگی خیلیم پیر نیست ولی مغز ادم به سمت فرسودگی میره و بیشتر ناتوان تر میشه تا بتونه به هدفی که میخواد برسه
من هنوز ۲۰ سالم نشده ولی کاملا آگاهی دارم از اینکه هرسال داره حالم بد و بدتر میشه و هر سال باید دوز داروهام عوض شه من به اندازه کافی از لحاظ ذهنی فرسودگی دارم بعد فکرشو بکن بعد کنکور باز تو چیزای دیگه هم ببازم وای چقد زیبا 💕
گاهی اوقات فکر میکنم کاش همون ۱۷ خرداد میمردم ، شاید اگه به جای ۶۰ تا ۱۰۰ تا میخوردم یا حتی اگه نامه ای نمی نوشتم و خیلی دیر میرفتم بیمارستان الان ۳ ماه بود که نبودم
کاش واقعا نبودم . وجود داشتن من به درد هیچکس نمیخوره